دلم را سپردم به بنگاه دنیا

     و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

     و هر روز برای دلم

     مشتری آمد رفت

     و هی این و آن

     سرسری آمد و رفت

     ولی هیچ کس واقعا 

                                            اتاق دلم را تماشا نکرد

     دلم قفل بود

                   کسی قفل قلب مرا وا نکرد

     یکی گفت :

                     چرا این اتاق پر از دود و آه ست !!!!!!

      یکی گفت :

                     چه دیوار هایش سیاست!!!!!

     یکی گفت :

                    چرا نور اینجا کم است ؟؟؟؟!!!!!

      و آن دیگری گفت :

      انگار هر آجرش

                                                           فقط از غم و غصه و ماتم است

     و رفتند و بعدش

     دلم ماند بی مشتری

     و من تازه آن وقت گفتم

                                               خدایا            تو قلب مرا میخری ؟؟؟

     و فردای آن روز خدا آمد و تو قلبم نشست

     و در را به روی همه

     پشت خود ببست

     و من روی آن در نوشتم                         ببخشید دگر

     برای شما جا نداریم

     از این پس به جز او

                                        کسی را نداریم

راستی چرا از همون اول نباید سراغ خدا بریم ؟؟؟

چرا آخر ؟ چرا وقتی نا امید از همه جا میشیم ؟؟؟؟

امیدوارم هیچ کدوم از شما ها اینطوری نباشید